گوش ها اگر نمی شنود آوای تورا......کرشان کن با فریاد سکوتت!
گم شده ای دارم
هرچه می گردم
نمی دانم کجاست
گم شده ای شده ام
هر کجا می روم
نمی دانم کجام ...
++گوشه ی ِ دلم حرمی ساخته ام٬برای ِ قداست ِ حضورت٬جایی که هیچ کس نباشد٬ یک خلوت ِ خالی پر از تو٬پر از حرمت ِ حضورت...دل ِ کوچکم جای برای ِ تمام ات ندارد. به بهانه ی ِ انعکاس ِ نگاهت در آینه کاری ِ رواق َش می شکنم بارها و بارها... حال که شکستم جا برای ِ همه ات هست ...
یاحق
۱.
دلتنگی ِ غروب ِ جمعه هام چند هفته است که تنها با یک صحنه مواجه است:
«در جاده به پیش می رویم٬ آن طور که خورشید از روبرو پیداست٬ خورشید از شرم ِ نیامدنت
سرخ می شود و برای ِ استمدادش من هی آب می شوم و قطره قطره می ریزم رویش٬ خیس میشود٬
تب و تابش که قطع شد٬من تمام می شوم ...»
+یک جبر ِ ثابت ِ تمام عیار است عیان نبودن هات٬یک جبر ِ متقن ِ مستحکم است «عادت» ِ انسان ِ پر نسیان٬گویا در هیچ کجای ِ این خاک بودنت جبری نیست که تو را به «نام» خط می زنند و اینگونه خود را از «هستی»...
۲.
چند روزی ست که از حوالی ِ دلم٬ رو به پروازم... کسی از شیطان خبر ندارد این روزها؟ دلمان برای ِ زخمی شدن ِ بال ها و از اوج سقوط کردن ها تنگ شده ست بسیار!
کسی نمی داند که شیطان نیست اگر٬ چه کسی میان ِ صدورمان وسوسه می اندازد این روزها آیا؟ چه کسی ست که شب و روز٬بیش از شیطان فرصت ِ خوش و بش و درددل کردن با ما را دارد؟ چه کسی محکم تر از شیطان هلمان می دهد به ناکجا آباد؟
در آینه که چیزی هویدا نیست از آنجا که تو نشسته ای و می بینی ام من چقدر ِدیگر شیطان شده ام این روزهای ِمثلاً رمضان؟!
+راستی خدا! برایِ ماو نفسمان احیاناً اندرزگاهی٬ مرخصی ای٬ زندانی چیزی در نظر نداری؟ گاهی نیاز دارم بی هیچ دغدغه از عصیان ِ بی خجلت ِ محضرت به در شوم ....
۳.
«سحرهای ِ رمضانِ امسال با قابلیت ِتمام دیجیتال بودن ِ رایانه ای با کمترین هزینه در کوتاه ترین زمان!»
می پرسد*: «تو هر شب بیداری؟»
می گویم: «آره.هر شب تا سحر ...»
می گوید: «خوش به سعادتت!»
هه!بدک هم نیست مرور مناجات های ِ منتخب ِ هرشب از میان ِ مفاتح النت (!) سعادت هم می خواهد خب... نه؟!!
*بهتر بود از ضمیر جمع استفاده شود٬ چون بارها توسط ِ دوستان تکرار شده.
پ.ن:یک جای ِ منبع ِ شهرداری سوراخ شده در قلم ِ ما نشت کرده!این مشکل هرگونه در دست بررسی قرار گرفت حل نشد! در هر صورت ببخشایید اگر مجبورید برای ِ خواندن شنا بلد باشید!!!!
++دوستی که اصرار می ورزی بنویسم!نمی دانم چرا می خوانی قلم نوشت های ِ آب بندی شده ی ِ اینجانب را!اما در هر صورت خوشحالم که وقتت را نه برای ِ خواندن ِ این اراجیف که برای ِ شنا صرف می کنی!
یا حق
ای رمضان!
ای شور
ای سراپا نور ِ حق را منشور
ای رمضان!
ای راز
ای پنهان ترین شب ِ عالم را مستور
ای رمضان
ای که قامت ِ تاریخ
زیر ِ بار ِ شکاف ِ فرق ِ علی ت خم شده
ای اول َ ت پر ز مناجات ِ علی
ای قدرهات مملو از نبود ِ علی
رمضانِ دل های ِ لرزان
رمضانِ دست های ِ رو به آسمان
رمضانِ اشک های ِ طوفان
رمضان ِ خدای ِ نشسته بر کرسی ِ عرشی ِ رمضان
رمضان
ای تنها ماه ِ مبارک ِ بی شیطان
ما را در آغوش ِ کبریایی ت بفشار ...
چه بسیار آنهایی که فروغ ِ دیده شان بار ِ دیگر دیدنت را تاب نیاورد ...
بعداً نوشت: توجه توجه! مزخرف ترین افطارهای ِ عمرتان را امسال با تلویزیون تجربه کنید. ما جسارت داشتیم و یک بار امتحان کردیم٬ از فرط ِ هیجان یک ساعت قبل از اذان قندمان از صفحه ی ِ روزگار ناپدید شد! شما اصلاً امتحان نکنید!!!
حالا برای ِ تمیدید ِ حیات هم که شده تلویزیونمان را پس از ربنا واذان تا سحر خاموش نگه می داریم!
+رمضان ِ امسال٬ برنامه هاش حتی بوی ِ رمضانیشان را جایی حوالی ِ سال ِ پیش جا گذاشته اند. مثل ِ من ...
یا حق
این آهنگ نه به این وبلاگ٬ نه به این نوشته ها و نه خود ِ بی قواره ام می آید
اما ...
امان از دلتنگی٬ که می کشد ...
امان از آن وقتی که خودت را با چنگ و دندان از لای ِ روزمرگی هات بیرون بکشی٬ بیاندازی میان ِ خاطرات...
و ضَـيـَّقَـتْ ... عَلَیَّ ... مِـهادی ...
واتْبزَّتْ ... عنّی ... راحـَـةَ فوادی ...
یابن طه!
در عجبم از این بغض٬ از این آسمان که فرو نمی شکند٬ طوفان به پا نمی کند.
در عجبم از این دل که خاضع نمی شود٬ از این سر که به گریبان٬ از این چشم ها که گریان٬ از این قلم که
روان٬ از این سینه که تنگ ...
از این انسان که «انسان» ...
پنجره ی ِ اتاقم
از همین چند شب ِ پیش که شناختمش
همه ش آه شنید
امروز هم آمدم ٬ به گوشش چسبیدم که باز آه بکشم
بوی ِ باران ِ تازه ...خنده ام گرفت٬ از شوخی ِ خدا
انگار خدا ته ِ دلم را قلقلک داد٬ خندیدیم ...خندید... خندیدم از اعماق ِ آه هام ...
یادم رفت چرا پنجره باز کردم اصلاً!
نازل ِ شوخی های ِ بارانی ِ تابستانی٬ می دانستی؟
آسمان ِ ابری ِ مردادی ات٬ با لبخند ِ تو زیباتر می شود!
بخند...
می خندم ... 
تا تو هستی٬ یعنی تا همیشه... می خندم٬ می خندی٬ می خندمت٬ می خندم تو را خدای ِ خندان !
بعداً نوشت:
زندگی برای ِ عده ای گویا هیچ نیست جز میدان ِ جبهه گیری از اشتباهات ِ برخاسته از جهلشان.
خدایا! اسلام را از این جهل ِ مرکب ِ عده ای مسلمان مآب که خود را به شریعت ِ مقدسَ ت آویزان
کرده اند وارهان!
یا حق
۱.
فاجعه است خیابان گریزی چو من٬ خانه گریز هم شود٬ آنگاه که بفهمد٬ بداند٬ بگویند ...
۲.
خیلی اتفاقی می شود که در گیر و دار ِ مجادله با خودت٬ آنگاه که ملجا می جویی برای ِ ملامت ِ بی دغده ی ِ خود ِ دیشبت٬ گذار ِ نگاهت می خورد به عکس ِ شهید چمران ٬روی ِ بیمارستانی به اسمش...
همان که می دانی محرومیت را بین آن همه رفاه برای ِ خودش برگزید٬ برای ِ آنکه درد کشید و عقیده داری آنکه درد می کشد٬ عاشق است. و چمران برایت پرستیدنی ترین عشق ِ تاریخ...
++دلت می رود توی ِ بیمارستان٬ پایت هم٬ با کله!
بیمارستان ِ چمران بوی ِ خون ِ سرخ ِ عشقت را می دهد٬ هرچند که نه آدم های ِ درش نشانی از او داشته باشند و نه حتی آن تندیسی که ازش سر در ِ بیمارستان گذاشته اند.
می نشینی یک جای ِ خلوت. عکس َش روی ِ دیوار هست٬ کیف می کنی.زیر ِ سایه ی ِ آن همه درخت ِ سرسبز ِ رقصان در نسیم٬ تسبیح ِ آبی ات را در می آوری. به آسمان ِ آبی نگاه می کنی٬ می آیی برایِ عشقت ذکر ِ آبی بخوانی.در دلت می گویی: او که نفرین کرد٬ نکند به این هم راضی نباشد؟! به آه چه؟ ذکر ِ آه تنها حربه ی ِ جنگ ِ سرد با روزگارست ها!
اشاره: می داند که دوستش داری. می داند نمی خواهی از دستش بدهی. می داند از خودت بدت می آید. می داند تنها اشاره اش کافی ست. پس داغ ِ بزرگی از تمام ِ چیزهای ِ خوب بر دلت می گذارد.که دیگر نخندی وقتی نفرین َت می کند! هه!!!!
هیچ جای ِ آن بیمارستان ِ طول و دراز٬ نه اورژانس َش٬ نه بخش ِ اعصاب و روانش٬ نه بخش ِ سوختگی ش حتی٬ نه خنده ی ِ آدم هاش که: شفا گرفت الحمد لله و نه ضجه هاشان که: کاری از دستشان بر نیامد٬ به اندازه ی ِ آن چند قطره اشکی که برای ِ خودت می ریزی جلوی ِ پیرمردی که روی ِ ویلچر نشسته و با دهان ِ باز به تو می نگرد دلت را خنک نمی کند.
۳.
حرف های ِ چمران٬ هر چند کوتاه ٬ آیه های ِ زمینی اند٬ حرف های ِ هیوا هم...
هیوا می گوید: آنکه گریه می کند یک درد دارد و آنکه می خندد هزار درد
و چمران می خندد همیشه....
چمران می گوید: ...
و هیوا...*
* این سه نقطه یعنی افشا گری ممنوع!
و از همین جاست که هم هیوا را دوست داری و هم چمران را. هه!
۴.
آقای ِ خوبانی که مثل ِ خودت برای ِ ما نادیدنی اند!
مرا نبین که درازای ِ فکرم تا هرجا دامنه دارد جز آنجا که تو هستی. یعنی: هیچ جا! آنها را ببین که اگر قلمشان روان می شود تو را می سرایند تنها. آنها را بنگر که تو را دارند و بی نیازند. خوش به حالشان٬ خوش به حالت!
از لسان ِ طویل آنها می گویم٬ نه خودم که:آمدنت بر آنها که تو برکت اوقات و کلمات و گفتارشانی و من ِ کم مقدار٬ مبارک!
چه گرم و به مناسبت می خواند:
نگاه کن که غم درون ِ سینه ام
چگونه قطره قطره آب می شود!
صراحی ِ سیاه ِ دیدگان ِ من
اسیر دست ِ آفتاب می شود...
نگاه کن...
تو میدمی و آفتاب می شود! ...
++برایِ دوست ِ عزیزی که در مکه است می نویسم:
خوشا به حالت که نیمه ی ِ شعبان ِ آنجا را چشیدی! و تو نمی دانی دیشب در زیر ِ سقف ِ سربی ِ آسمان کدام آمیــــــن ِ بلند را برایت فریاد کردم... کاش تو هم به یاد ِ من باشی....
دست هات به دامان ِ خداست٬ کاش دست ِ دلِ دعاگوی ِ ما را هم بگیری.
یا حق
پدر ِ آقای ِ کوچک در جواب ِ نظرم در «آخرین پستش» نوشت: وصف ِ زندگی ِ باغی مفصل است.
برایش نوشتم:
تفسیر ِ «وصفش خیلی مفصل است» برای ِ من یعنی نگویم بهتر است.
که یعنی یا لذتش بی شریک لذت بخش تر است
یا گوش ِ تو آن گوش ِ مخاطب برای ِسخن ِ من نیست.
من زندگی ام وصفش مفصل است آقای ِ پدر!
+ می خواهم از آخرین زیارت ِ مشهد بنویسم اما هرچه سرو ته ش را می نگرم می بینم
«وصفش خیلی مفصل است»!
فقط یک جایش را شد بنویسم که آن هم با اصرار ِ عزیزی از موقت در آمد و رفت به ادامه ی مطلب!
خواستی بخوان...
پ.ن:بردن ِ دست به قلمی که حرف برای ِ مخاطب نداشته باشند یعنی کار ِ بیهوده٬ یعنی تلف شدن ِ نیرو و زمان ِ نویسنده و مخاطب٬ یعنی...
برای ِ قلم ِ لال شده ام دست ِ دعایی بالا برید.
بعداً نوشت: یادم هست هنوز که در میان ِ آن همه دل ِ شکسته و دعای ِ در راه مانده و اشک ِ چکیده و
پای ِ خسته و خاطر ِ عزیز ِ دوستان که قرار بود به آقا برسانمشان٬ تنها دست ِ یک نفر در دستم بود
بی آنکه خودش بخواهد٬ و فقط یک نفر را نیمه شب بردم تا گوشه ی ِ دنج ِ صحن ِ کوثر و فقط یک نفر ...
و چقدر دلم می گیرد از غربت ِ دست هایی که ابتدای ِ راه ِ نیامده رها می شوند٬ آه...
یا حق
خرقه ی ِ زهد و جام ِ می گرچه نه در خور ِ همند
این همه نقش می زنم از جهت ِ رضـــای ِ تو
شور ِ شراب ِ عشق ِ تو آن نفســـــم رود ز سر
کاین سر ِ پر هوس شود خاک ِ در ِ سرای ِ تو
شاه نشین ِ چشم ِ من تکیه گه ِ خیال ِ تـــوست
جای ِ دعاست شاه ِ من بی تو مباد جای ِ تو
دل ِ سنگین ِ خسته ی ِ شکسته ات را یک جمله ی ِ ساده ی ِ چند کلمه ای ِ سبک کافی ست تا پـَـر بکشد.
یک جمله ی ِ کوتاه ِ بی قید و شرط ِ عمیق که: "قسمتِ تو بود بروی"
و همین یک جمله توی ِ ویران ِ زیر و رو شده را کافی ست که پایی بیابی برای ِ رفتن، شوقی برای ِ
طلبیدن، دلی برای ِ خواستن و دستی برای ِ دراز کردن.
با آنکه می دانی ناتوان تر و عصیان کارتر و سر افکنده تری از هر بار.
+می روم به نیابت از زیارت ِ همه تان مطلع ِ عشق، مشهدالرضا به امید ِ خدا.
یا حق
اپیزود ِ اول؛اولِ خیابان:
کفش هات آبی ست؛قدم می زنی.
روی ِ جدول های ِ جوب ِ کنار ِ پارک راه می روی، بی خیال ِ آنکه بادهای ِگرم ِ تهرانی گاه چادرت را کنار می زنند و می سوزانندت و بی توجه به نگاه های ِ سنگین ِ رهگذرانی که نگاهی به چادرت و خانمی ات می کنند و سر تکان می دهند؛ می گذری!
در این میان ها هر از چندگاهی خم می شوی و کفش هات را نگاه می کنی؛ آبی اند!
به هر ساختمان ِ سنگی و مغازه ی ِشیشه دار می رسی، بی جهت در انعکاسش خودت را نگاه می کنی و کفش هات را، و از آبی اش کیف می کنی و می خندی و تندترمی روی...
اپیزود ِ دوم؛ انتهای ِ خیابان:
چشم های ِ پسرک معصومند و خستگی را برایت خوب تعریف می کنند.
روی ِ زیر اندازی حصیری نشسته و تکیه به دیوار ِ نامهربان ِ خیابان زده. ساک های ِ کنار ِ زیر اندازش به تو می گوید که یا در این شهر خانه ای یا ندارد و یا اصلاً خانه ندارد.
تا تو می آیی دراز می کشد روی ِ زمین به تو نگاه می کند و کفشت. شبیه ِ آرزوهای ِ محال نگاه می کند بهشان.
خجالت می کشی؛ نگاهش نمی کنی و تندتر می روی
اپیزود ِ سوم؛ روی ِ پل ِ بعد از پارک:
دخترک کوچک است. نگاهش آنقدر لطیف است که دل نمی کنی ازش.
اما او گویا چیزی در تو نیافته که نگاهش به زیر می افتد و کفش هات را تماشا می کند.
سرت را بلند می کنی،کفش هاش را جفت کرده و گوشه ی ِ کارتنی که روی ِ آن نشسته گذاشته.
کهنه است اما تمیز است و مرتب جفت شده.
قدم هایت جرات تند رفتن ندارد اما نگاهت می دود که بگریزد از عصمت ِ شور انگیزش
اپیزود ِ چهارم؛ بعد از پل ِ پارک:
پسرکی که سن و سالی ندارد ایستاده است کنار ِ دخترکی که کمی از خودش ریزتر است، با همان ترکیب صورت و لحن ِ گفتار.
دست هاشان پر است از چیزهایی که بتوانند بفروشند و خرجشان بگذرد مثلاً.
نگاهت بس که ثقیل است روی ِ پاهایش که می افتد دیگر راه نمی رود پسرک!-می خواهی خطابش کنی پسرک اما نه؛ مردی ست برای ِ خودش.- می ایستد، بر می گردد و تو را سر تا پا نگاه می کند. صاف توی ِ چشمت زل می زند انگار که فهمیده باشد چه می خواهی ببینی.
خم می شود و کفش های ِ پاره ای را که به جز زحمت هیچ ندارد را مقابل ِ تو در می آورد، به زیر بغل می زند و با پاهایی سرخ از راه رفتن و زخمی از گرما روی ِ سنگفرش ِ داغ ِ خیابان، دست ِ دخترک را محکم تر می گیرد و می رود.
و دیگر حتی زحمت ِ نگاه کردن به تویی که گوشه ی ِ خیابان جا ماندی را به خود نمی دهد؛ و تندتر از تو می رود...
تو دیگر تند نمی روی، تو دیگر نمیروی،تو از تمام ِ قدم هات شرمنده ای...
+خدایا!
این شرم آور است که انسان های ِ این حوالی همه با کفش راه می روند.
که به کفششان می نازند٬ که با کفش هاشان تندتر راه می روند٬ که شرم نمی کنند از تو...
آن ها که محضر ِ تو را درک می کنند٬
کفش هاشان همیشه بیرون از پایشان جفت شده است.
کهنه یا نو٬ تفاوتی نمی کند
آنها کفش هاشان را «دوست ندارند»٬ آنها که بی اذن وارد ِ حریمت می شوند را....
++من از تمام ِ کفش هایی که در محضرت راه می یابند هم شرمنده ترم...
+++یک گلایه:
تو که می دانی نفرین ِ او دلم را از جا می کند...
کاش زبانش را شیرین تر می کردی. کاش کامش را انقدر تلخ نمی کردی
خــــــــــــــــــــــــــــدا...! میان ِ این نفرین ها که هیچ کدامشان به من مربوط نیست جانم را از بیخ بکن!
هستی ام را از ته ش بچین...
یا حق
